Waarom de Fujifilm X-H2S?

Bij vogelfotografie draait veel om snelheid. Vogels zitten zelden stil en 

vaak heb je maar een fractie van een seconde om een foto te maken. 

De snelle autofocus en hoge opnamesnelheid van de X-H2S maken 

het mogelijk om vliegende vogels goed te volgen en beslissende 

momenten vast te leggen.

Daarnaast biedt de APS-C sensor een praktisch voordeel. 

Door de cropfactor krijg ik extra bereik uit mijn telelens. 

De 150-600mm lens geeft een beeldhoek die vergelijkbaar is met 

ongeveer 225-900mm op full frame.

Dat extra bereik is bij vogels soms waardevoller dan een grotere sensor.

De Fujinon 150-600mm: bereik zonder extreem gewicht

Wie zich verdiept in vogelfotografie komt al snel uit bij enorme teleobjectieven. De meest lichtsterke lenzen leveren fantastische prestaties, maar hebben ook flinke nadelen. Ze zijn zwaar, groot en vaak vele duizenden euro's duurder.

De Fujinon 150-600mm is zeker niet de meest lichtsterke lens op de markt. Met een maximaal diafragma van f/5.6 tot f/8 moet je soms wat hogere ISO-waarden accepteren. Toch wegen de voordelen voor mij zwaarder. De lens biedt een enorm zoombereik, uitstekende beeldstabilisatie en blijft relatief draagbaar.

Vooral tijdens lange wandelingen in natuurgebieden merk ik hoe prettig het is om niet met een extreem zware combinatie op pad te zijn. Ik kan langer fotograferen, sneller reageren en hoef minder na te denken over het meenemen van mijn uitrusting.

Fotografie blijft een compromis

Veel discussies onder fotografen gaan over de vraag welk systeem het beste is. In de praktijk bestaat er geen universeel beste keuze. Elke fotograaf maakt afwegingen op basis van zijn eigen wensen en budget.

Je kunt kiezen voor maximale beeldkwaliteit, maar dat betekent vaak meer gewicht en hogere kosten. Je kunt kiezen voor een lichte uitrusting, maar dan lever je soms wat prestaties in. Voor mij zit de Fujifilm X-H2S met de 150-600mm precies in het midden van die afwegingen.

Het systeem is snel genoeg voor actie, biedt voldoende bereik voor vogels en blijft draagbaar tijdens langere tochten. Bovendien blijft de totale investering onder de €4.000, wat in de wereld van natuurfotografie een relatief betaalbare combinatie is. Voor de toekomst zou ik nog wel graag van fuji een lichtsterke 300 of 400mm lens willen zien. deze ontbreekt nog in hun line up. 

Landschappen en dagelijks gebruik

Hoewel vogelfotografie mijn belangrijkste interesse is, fotografeer ik ook graag landschappen tijdens wandelingen en vakanties. Daarvoor gebruik ik de Tamron 17-70mm F2.8 Di III-A VC RXD.

Deze lens is voor mij uitgegroeid tot een echte alleskunner. Het bereik van 17 tot 70 mm is breed genoeg voor landschappen, terwijl het langere uiteinde ook geschikt is voor straatfotografie, portretten en alledaagse onderwerpen. Het constante diafragma van f/2.8 maakt de lens bovendien veelzijdig in verschillende lichtomstandigheden.

Wanneer ik niet specifiek op zoek ben naar vogels, is dit vaak de enige lens die meegaat. Dat maakt de combinatie compact en praktisch voor dagelijks gebruik. Bespaar bij landschapsfotografie niet op een goed statief en de juiste filters.

Toekomstplannen

Voorlopig ben ik zeer tevreden met mijn huidige uitrusting. De prestaties sluiten goed aan bij wat ik zoek in mijn fotografie en ik heb nog volop mogelijkheden om mezelf verder te ontwikkelen zonder direct naar ander materiaal te kijken.

In de toekomst verwacht ik meer vrije tijd te hebben voor mijn hobby. Mogelijk wordt een overstap naar een full-frame systeem dan interessant. Full frame biedt voordelen op het gebied van prestaties bij weinig licht, dynamisch bereik en achtergrondonscherpte. Tegelijkertijd weet ik ook dat zo'n overstap vaak gepaard gaat met hogere kosten en zwaardere objectieven.

Daarom zie ik full frame niet als een noodzakelijke volgende stap, maar eerder als een mogelijke keuze voor later. Op dit moment geeft mijn Fujifilm-uitrusting mij precies wat ik nodig heb: een goede balans tussen prestaties, gewicht, bereik en betaalbaarheid. En uiteindelijk draait fotografie niet om de apparatuur zelf, maar om het plezier van buiten zijn, het observeren van de natuur en het vastleggen van bijzondere momenten.

Weinig tijd kwijt aan nabewerking

Een ander aspect dat ik erg waardeer aan Fujifilm is de beeldkwaliteit rechtstreeks uit de camera. De kleuren, contrasten en filmsimulaties van de Fujifilm X-H2S spreken mij erg aan. Veel foto's hebben direct de uitstraling die ik voor ogen had toen ik ze maakte.

Daardoor besteed ik relatief weinig tijd aan nabewerking. Natuurlijk werk ik af en toe een foto verder uit, maar in veel gevallen zijn kleine aanpassingen voldoende. Dat is voor mij een groot voordeel, omdat ik mijn tijd liever buiten in de natuur doorbreng dan achter de computer. Fotografie is voor mij in de eerste plaats een hobby om te ontspannen en van de natuur te genieten. Het is daarom prettig dat de foto's uit de camera vaak al zo goed zijn dat uitgebreide bewerking niet noodzakelijk is.

Juist voor hobbyfotografen die niet uren willen besteden aan het ontwikkelen van RAW-bestanden, vind ik Fujifilm een aantrekkelijk systeem. De bekende filmsimulaties geven foto's direct een eigen karakter, waardoor het eindresultaat vaak al dichtbij de gewenste uitstraling ligt.

Deze eigenschap heeft er mede voor gezorgd dat ik tevreden ben gebleven met mijn keuze voor Fujifilm. Niet alleen de camera en objectieven bevallen goed, maar ook de complete fotografische workflow sluit aan bij hoe ik mijn hobby wil beleven: zoveel mogelijk tijd fotograferen en zo min mogelijk tijd achter een beeldscherm.

Macrofotografie op een andere manier

Hoewel ik beschik over een Samyang 100mm F2.8 ED UMC Macro, merk ik dat ik voor macrofoto's verrassend vaak de Fujinon XF 150-600mm F5.6-8 R LM OIS WR gebruik.

Dat klinkt misschien vreemd, omdat een echte macrolens natuurlijk is ontworpen voor close-up fotografie. Toch biedt een telelens in de praktijk enkele voordelen. Het belangrijkste voordeel is de grotere afstand tot het onderwerp. Bij insecten zoals vlinders, libellen of bijen hoef ik veel minder dichtbij te komen, waardoor de kans kleiner is dat ze wegvliegen voordat ik de foto kan maken.

Daarnaast fotografeer ik vaak buiten in de natuur, waar wind bijna altijd een rol speelt. Wie wel eens met een macrolens heeft gewerkt, weet hoe lastig het kan zijn om handmatig scherp te stellen op een bloem of insect dat voortdurend heen en weer beweegt. Bij hoge vergrotingen is de scherptediepte immers zeer klein. Een klein zuchtje wind kan al voldoende zijn om het onderwerp buiten het scherptevlak te brengen.

Met de 150-600mm kan ik meer afstand houden en gebruikmaken van de snelle autofocus van de camera. Dat maakt het in veel situaties gemakkelijker om scherpe beelden te maken dan met een traditionele macrolens. Natuurlijk kan een echte macrolens hogere vergrotingen bereiken en blijft de Samyang mijn keuze wanneer ik echt detailopnamen wil maken. Maar voor veel bloemen, vlinders, libellen en andere kleine onderwerpen blijkt de telelens verrassend vaak de meest praktische optie.

Ook hier geldt weer dat fotografie in de praktijk niet altijd draait om de theoretisch perfecte uitrusting. Uiteindelijk gebruik ik het materiaal waarmee ik onder de omstandigheden van dat moment de grootste kans heb op een geslaagde foto. Voor macrofotografie in de natuur betekent dat regelmatig dat de 150-600mm uit de tas komt in plaats van de macrolens.